در قلب خسته من

آرامشی نشسته است ،که بیگاه است

که در فراسوی تمامی التهاب های نهان و آشکار من ،روئیده است

من اما ،نه به آن ،نه به این

من فقط به یاد تو و آن گیسوان

و آن سراغ گرفتن از سر تفنن ،از جانبت

روز از پی روز

با تمامی تناقضات درونی خویش

چشم به راهم ،بر آستان راهی که از برای قدومت

به رنج و عشق ،فرش کرده ام

و تو در گریز از آن

به مزاح

همیشه بر سرم آوار گشته ای