ممد درود

نمی دونم کجایی الان ولی هر جا هستی خدا کنه که حالت خوب باشه .از نوشته هام نوشته بودی که یواش یواش داره نا را حتت می کنه

ممد بی خیال این نوشته ها فقط برای خوندن نه چیزای دیگه نوشتن نوعی درمانه برای من برای اینکه آنچیزی که در درونت در نا خودا گاهت در آن دهلیز سراسر تنا قض داری را به جایی که اینجا سا حت وبلاگه بریزی که اگه این کار و نکنی تنا قضای درونت تو رو ویرون می کنه تو رو می شکونه 

فقط هم نوشتن نیست تو اگه به درس می پر دازی یا کسی دیگه به پول دراوردن یا کسی دیگه به دین یا این رفیق خوشگلت رئیس دانا بعد از این همه به دگمهای کمونیستیش برای اینه که ما در همه این تلاشهامان صور بود و نمود گسترش می دهیم تا فضایی خارج از خود مان بسازیم که تناقضات درونمان را در آن بیرون بریزیم تا درونمون نمونه که اگه بمونه بد می شه دیدی آدمایی که بیرون راه می رند و با خودشون حرف می زنند با او هام در گیرند اینا کساییند  که به خو دشناسی پردا ختند رفتند تو فضای همون نا خودا گاه وخیال کردند کسر لاتی اگه به یکی از این سر گر میها بپر دازندبه خیالشون هدف زندگی یعنی خود شناسی نمی دونستند که اون خود شناسی که هدف زندگی اصل و اساسشه همون خودفریبیه  

از این با مزه رئیس دانا گفتم یه رفیق داره سهیل آسفی تو مصا حبه با اون می دونی چی گفته؟

ما تو ایران نیازمند آلتر ناتیوی سو سیالیستی مثه هوگو چاورز ایرانی هستیم

وقتی که این مطلب خوندم از غصه گریه ام گرفت از حماقت ابدی چپ های ایرانی واین به اصطلاح کمونیست ها با آشنایی که از نوشته های مارکس دارم مار کس حتی به این هوگو چاورز اینقدر اهمیت نمی داد که اگه الان بود  بهش تف بینداز

حالا چپ بین الملل اینقدر  بی کسی شده که گربه شده براش خانم باجی دو صد خاک بر سر این چپ 

آره ممد جان نوشته های من تناقضات درونی منه از بچگی هم بوده که بوده شاید آنزمانی که تو تو ایران بودی از الان خیلی بیشتر بوده در حالیکه تو از چهره و حر کات من هیچی متوجه نمی شدی چرا که این حرفها حرف عیان نیست حرف بیان نیست اینها همه حرف که نه اندوه نهانه

شاید الان تو این رو زگارم من صد برابر تو می خندم شاید صد برابر تمام افرادی که دم از امید می زنند می رزمم و می روم و می آیم و لحظه به لحظه در ستایشی و آرایشی در  مدح و سرودولذت و شور 

کلا شادم کلا هستم با رورتر از خیلیها

ولی اینا هیچ ربطی به درونم نداره آنجا که صدایی مبهم از اوان کودکی فریاد می زد و می زنه که چی ؟از برای چی ؟و در پی آن ریشخندی به درازای تمامی دقایق و آنات عمر

تو هم نترس منم دنبال پول هستم دنبال ادامه تحصیل هستم دنبال یه پارتی یه مو قعیت یه رو زنه برای رشد

ولی این از انتخاب من نیست جر یان وحشتناک سر ما یه داری به چنان قو تی رسیده که دیگر کسی را طا قت خلاف جر یانش شنا کردن نیست

من الان به این می اندیشم که چه گوارا اگه الان بود حتما بدنبال حق امتیاز انتشار عکسش تو یه داد گاه دعوا داشت و با چند تا عکاس دیگه سر این که مدل مو و ریششش و چطور کنه که عکسای بعدیش بیشتر فروش کنه جرو بحث

نظرات بر ام مهمه بی نظر نذار سر بزن

بدرود

شاید دلیل این بی دلیلی خستگیه شایدم خالی بودن فکر ذهن یا وجودم نمی دونم

ولی یه حس قریب دارم شبیه بغض ولی نه بغض شبیه نا امیدی نه نا امیدی

 یه چیزیه تو سینه ام انگار می خواد بترکه

نه اتفاقی می خواد برام بیافته که بگم برای اونه

نه اتفاقی برام افتاده قبلش که بگم برای اونه

فقط ابهام فقط تردید فقط خلاء

اونم برای چی برای اینکه بتونم این حالت به نامی بنامم و دیگر هیچ

ولی نمی دونید شاید این درد تخصصی من باشه چراکه نمی شه به هیچ کلامی این حالم و  بنامم

فقط دوست دارم بگذره فقط امید دارم بگذره

 این حال نه حال نوشتن نه حال گریه کردن نه حال سر به دیوار کوبیدن نه قهقه نه فریاد نه سکوت

فقط باید بگذره

فقط باید بگذره

حیوان شناسی

1111

فرضیه اول :زندگی به هیچ نمی ارزد به هیچ .چه تو این زندگی بزرگ باشی چه حقیر چه غنی چه فقیر چه با خدا چه بی خدا چه با رحم چه بی رحم و شقی همه پوچند و تهی بدون هیچگونه فاصله ای از هم چنان که از هر گونه از آن در آخر به دستت چیزی نخواهد بود جز بیهودگی

فرضیه دوم :جهانی نیست چه اکنون چه در عالمی دیگر اینها همه توهم است خیال و وهم و دروغ همه به خویش

فرضیه سوم :زندگی ربطی به دفاع از وجود هستی و بودو نمود ندارد زندگی یعنی این گذران دقایق چه در خواب و خیال یا بر این دروغ هستی

فرضیه چهارم:هیچ گریزی از عمل و انتخاب بر این زندگی نیست حتی بی عملی نوعی عمل و مبتنی بر انتخاب است حتی رسیدن به نیر وانای بو دایی

فرضیه پنجم :هر یک از ما یک باغ وحش از حیوانات را درون خود داریم که یه حیوان در این میان غالبه

نتیجه:فرضیه اصالت وجود و در پی آن خود اصیل خویش به این معنی است که به این حیوان غالب درونت ایمان بیا وری و بر آن سفره از لحظات خویش را بگستری و هر گونه فرار از این حیوان می شود از خود بیگانگی  چه این حیوان گرگ باشد و تقدیر تو دریدن چه سگ و تقدیرت پاچه گرفتن و کاسه لیسی چه خوک و زندگی در سکس وشهوت ولجن و کثافت چه بوزینه که تقدیرت می شود بازی و الی آخر....

توضیح : این را نباید فکر کنی که می توان این حیوان را دور زد اگر تو با فروض اول و دوم بروی بگویی چه ارزش دار د زندگی وبه کپی تو اتا قت وبگی که رسیدی به رهایی این مزخرفه تو بر اساس فرض چهار باز انتخاب کردی.تقدیرت وانتخاب کردی این تقدیر موش کور دور شدن ازجمع و به پستوهای ذهنی خودت رمیدن و تر سویی که اگر با تقدیر خودت و اصل وجودیت یکی باشه بر گشت نداری و الا با وجود اصیلت تناقض پیدا می کنه و تا به حیوان اصیلت بر نگشتی با خود در گیری تا به اون بر گردی نمونه اصیلش همین اخبار که کسی که همیشه تو قالب مرغ بوده بر  می خیزه خنجر به دست می گیره ومی ره گرگش و به هوا خوری  می فرسته

{در این متن از آرامش و زجر سخنی نگفتم چرا که هیچ فرقی با هم ندارن چرا که دقیقه ای که گذشت نیست می گردد(به معنی عوام خاطره می گردد) و نیست شدن یعنی نبودن و بین دو نیست و نبودن اختلافی نیست و به همچنین لبخند زدن یا گریستن به دو نیست یا ارزیابی دو نیست

آنجا که شما با خاطره سازان درو غین که بی اختیار خاطره می سازند  زندگی کنید عمق این استدلال را در می یایبید}