بچه ها یه چیزی و می دونید خستم بد جوری وادادم نخندید جدی می گم دیگه حتی حوصله زر زدن و ندارم دارم از درون می پوسم چیه خیال می کنی شعر می گم به اون جواد چی می گی ؟دارم مزخرف می گم از درون پوسیدن چرته نه باور کن واقعیته باور کن نمی دونی چه احساس آزار دهنده ای شبه وقت آرامش وقتی که دردات بذاری زیر بالش سکوت و بتمرگی تا قوت بگیری برای یه روز چرت دیگه حالا تو این وسط چی آزار دهنده است اینکه یه صدایی این سکوت مقدس پس بزنه باور می کنی من سکوت ندارم تا صبح صدای پوسیدن درونم دارم می شنوم یه لحظه وقتی با این صدای آزار دهنده عادت کرده ام یه دفعه یه چیزی فرو می ریزه مثل یه تیکه کوه یخ یه تیکه دلم فرو می ریزه سینه ام می گیره قلبم یه لحظه از تپش وا می ایسته و بعدش مثل گنجشک می زنه .

بابا نمی خواستم جمعتون به هم بزنم آره می دونم حر فام بی مفهوم حالا بگید چی کار کنم بیا من خفه می شم . راستی وسط حر فتون یه کلام به خدا یه کلامه. بگم؟ای ولله ببینید قاسم می گفت دیروز حسن و دیده از حسن پرسیده چه خبر گفته اون زنی که به پاش دنیا رو ریخته بوده اونیکه شهر و براش قرق می کرده می رفته راه به راه مرد تو خونه می آورده حسن با این ابهت قاسم می گفت می لرزید و می گفت صد بار رفته به زنه گفته من دوستت دارم دست بردار بیا و آدم باش قاسم قسم می خورد که اینجا حسن اشک تو چشاش پر شده بود می گفت زن می گفت برو گمشو وحسن می انداخته کنارو می رفته اولین زپرتی مردی که پیدا می کرده و خودش جلوی حسن می انداخته تو بغلش می بوسیدش.بعد طلاق هی مادرش به اش می گه بیا یه زن دیگه برات می گیرم همه زنا شبیه هم نیستند .حسنم نفت می ریزه خودش و مادرش و آتیش می زنه قاسم بر می گرده می گه چرا مادرت بی پدر چرا اون جنده رو آتیش نزدی حسن بر می گرده میگه همه اش تقصیر مادره منه نتونستم یه بی شرف و بی محبتی اون زنیکه رو تحمل کنم مادرم چطور من بی شرف نه ماه تو شکمش تحمل کرد و با درد زایید قاسم می گفت دیدم راست می گه حق داره ما درش اگه اون و بابت اون همه درد تحمل نمی کرد اونوقت حسنم سوسول نمی شد که انتظار داشته باشه یه کی دیگه اون و تحمل کنه حتی بی درد

بابا فحش ندید فحش ندید خودم می دونم حسن مرده ولی قاسم تو خواب اونو دیده

تو یکی حرف نزن کل زندگی قاسم و خودم می دونم اون تو زندان بود بعد دو سال. می یاد می یبینه که مادرش مرده خواهراشم پدرش به پول موادفرو خته آره کل زندگیش زیر بغل من انگار رفیق فاب من بود . بعد دنبال خواهراش می ره می بینه یکی رفیقاش آدرس یه کیس و می ده آخر هم می فهمه خواهرشه هر دو تا شونم به حرف قاسم گوش نمی دند قاسم دیووونه می شه وقتی به تیمارستان بر ده بو دنش یه چشمه اش در اوورده بود و شش تا از انگشتای دستش و گذاشته بود تو الکل چند ماه پیشم شکمش و پاره کرد ه بود و داشته خالیش می کرده که بدوزه که نگهبانا می رسند تا بیاند کاری کنند اون می میره

خوب حرفت چیه اینطوری من چه طور دیدمشون خوب من دوشنبه جلسه اظهار ارواح دارم دیگه

به صورت نا مفهومی با خودش: من همیشه تو جلسه ارواح می رم اگه می تونستم همه وقتم و اونجا می گذروندم چی دیدم از این زنده های بی پیر اونا می یاند و می رند و بزرگترین خدمتشون به تو اینه که کاری به کارت ندارند و بلایی سرت به خوشدلی وبددلی نمی یارند

بریم بابا بریم ماشین چیه؟ این دوو زپرتی چیه؟ حشمت تو که زحمت می کشی حداقل یه چیز با حال بیار بابا عصبانی نشو من خودم نمی تونم همینو پیدا کنم صد بار گفتی باشه خفه می شم عزت حداقل تو نگو که اینبار هم باید بریم تو طرف شهران بابا همیشه گفتم یه جای بریم که اینقدر من بتونم با دلیل و برهان برای خودم با اونا فاصله بدم که پشیمون نشم

ببین جواد این رفیقای تو اند بگو جلو دهنشون بگیرند کثافت هر چی از دهنش در می یاد به من می گه آخه بدبخت

من خودم اینکار را یادتون دادم من خودم با طرحهام نذاشتم که الان مثل همه از دست برید مثل صادق و جبار و احسان به همه اونها گفتم که راهشون غلط ولی به من خندیدند گفتند راه چیه ولی من می دونستم که به راه باور دارم به رسیدن باور دارم یادته جواد اولش که بحث شد و تو و این دلقکا بودید اولش همون راه قبلیها را می خواستید برید ولی من گفتم نه گفتم به این دلایل نه به این اندیشه نه به این کردار فلانی و فلانی و نتایج اینچنینی نه

آره بدبخت من حقم همون حرف با مرده هاست می دونم مطمئن باش که اگر می تونستم یه لحظه با همچون تویی نبودم تو رو نمی گم جواد اینا رو میگم گمشم! گمشم برم با اونا! اگر تو با مرده ها با یاد مر دهها برات گم شدنه برای من زندگیه .شمای آشغال خیال می کنید خیلی زنده اید به چی این فکر و می کنید نه جواد بذار حر فشون بزنند به اینکه تو حشمت فرمون ول کردی با اون قیافه مضحک می خوای هر چی لایق جدو آبات به من بگی یا این عزت که من و یخه گرفته هی می زنه تو صورتم نه بیا بیا دو باره یقه رو بگیر چرا به خودت فحش می دی من هیچ کدوم شما رو به زنده بودن قبول ندارم اگه زنده بودن تو دلیل اینه که تو صورتم می زنی و کنارم نشستی همین دیشب می دونی کی کنارم بود جمشید آره جمشید همونی که به زن اولش می گه برو هر جایی شو پول تر یاک من و بده برادرای زن می زنند لت و پارش می کنند زن بعدیش انگار خودش می خواریده جمشید نگفته می رفته برای تریاک جمشید خودش می فروخته جمشید پول داشت ولی می گفت این تریاک بهتره همون زنم برای یک تریاکیه دیگه جمشید و تیکه تیکه می کنه آره همین جمشید دیشب پهلوی من بود داشت تریاک می کشید من گفتم بابا این دیگه خیلی واقعیه چشم به هم زدم صدبار خودم و نیشگون گرفتم صد بار دیدم نمی شه بر گشتم یه تیکه ذغال و بر داشتم زدم به دستش پرید هوا می بینید شما بگید حا لا اون به قول شما مرده تازه بر گشت وقتی حواسم نبود یه تیکه ذغال زد به تنم هنوز می سو زه آره عالیجنابا او نا از شما زنده ترند چه شبی بود از همه گفتیم و گفتیم از تو هم پرسید جواد گفت چه کار می کنه بد جوری هوات و کرده بود نمی دونی تو نگاهش اشک بود گفتم چیه اینجوری در مورد جواد صحبت می کنی رو کرد به پنجره آه کشید و گفت تو ما بچه ها جواد تنها کسی بود که عاشق بود به عشق زن گرفت رفت و به خاطر زنش تمام زندگیش و عوض کرد کدام یک از ما این کار و کرد من بی پدر وقتی که جواد به خاطر اون عفریته زنش مادرش و ول کرد و رنجوند رفتم تا با هزار دلیل به اش بگم که کارت غلطه اون مادرته منی که خودت می دونی زندگیم چقدر بی دلیله ولی تو نگاهش تو همون اول عشقی دیدم که لال شدم فقط تو دلم گفتم خدا کنه که لیاقتش و داشته باشه اون زنم لیاقتش و داشت به خاطر بچه دار نشدن جواد بعداز اون همه خوارو ذلیل کردنش. تمام زندگی جواد و که به اسمش شده بود و ورداشت و رفت بچه ها می گفتند جواد تا چهل روز می خندیده آتیش سیگا ر رو دستش خاموش می کرد. تو چی میفهمی؟-به من می گفت جواد باور می کنی به منی که هیچکی بجز تو نمی دونه که من زن دارم بچه دارم خونه دارم درد دارم غم دارم غصه دارم هزار حرف بی جواب دارم. دارم لحظه به لحظه بودنم و زجر می کشم تنها کسی هم که بم پا می ده و نمی زنه تو دهنم تویی تویی که وقتی مثل حالا دستت و رو شونم می ذاری و من گریه می کنم وزار می زنم و زجه میتونم به خودم بگم ارزشش و داره که چند روزی دیگه بمونم صبر کنم .

بذار راستی اینم بگم بر گشت و گفت جمشیدو می گم گفت جواد چی کار می کنه گفتم خفت گیری می کنه گفت به اش بگو به تو یعنی بگم که ما که کردیم چی شد به کجا رسیدیم ول کن دست بردار این کارا عاقبت نداره بر گشتم گفتم من باهاشم همه جوانب و در نظر می گیرم بی دلیل و نقشه نمی ذارم کاری بکنه خندش گرفت گفت تو وجواد چه زوجی گفتم نه حشمت و عزتم هستند

گفت کیا؟ گفتم همون دو تا بچه تر گل ور گلا که قاسم وحسن توعالم بچگی خیلی با هاشون ور رفتند خندید و گفت چرا قاسم و حسن مگر خودت نبودی مگر جواد نبود مگراحسان ومن و صادقو بقیه بچه محلها نبودند.

جواد تو را بخدا بگو این بی شرف نزنه بی پدر نزن تو کلم نزن تو دماغم تو دندونام نزن

نه جوادبه خدا این دفعه جدیه اگر عزت یکبار دیگه دستش به من بخوره خودم و از ما شین تو این اتو بان می ندازم پایین .باشه جواد در و می بندم باشه ولی اول به این عزت بگو قول بده با من کاری نداشه باشه و هیکل گندشم ببره اون وره ماشین.

یادمه تو دوران کودکی یه خرابه بود تومحلمون یه خرابه از یه حموم هنوز دورش دیوار نکشیده بودند نمی دونم جای بازی نبود هم خطر ناک بود هم وهم انگیز ولی بعضی مواقع ما بچه ها برای بازی اونجا می رفتیم.توی اون گند توی اون آشغال توی اون پوسیدگی توی اون از هم پاشیدگی.

داستانی که می خواهم براتون تعریف کنم مال همون روزاست من خودم نه که از موش نترسم ولی حالم بهم می خورد ولی بقیه بچه ها شجاعتر از من بودند تو ی اون همه خاک و خول قسمتشون یه موش بزرگ شده بود که نمی دونم چطور زنده گرفته بو دنش.

بعضی وقتها مرگ یه نعمته بخدا راست می گم.

با اون بازی می کردند تو سرش می زدند خاک روش می پاشیدند به اون آب دهن می انداختند .چیه اینابازی نیست؟چرا بازی همینه توی هر بازی تو یه شی و یا یه حیوون و یا یه انسان و به یک وسیله تبدیل می کنی یه فاصله ماورائی با اون ایجاد می کنی و اون که حالا با این فاصله هیچی نیست می شه یه وسیله برای شادی تو همه بازی ها همینه این قانونشه.

یکی از بچه ها می گفت فلانی حتی روش ادرار کرد نمی دونم خودم ندیدم ولی از اون بعید نیست.

ولی لذت بازی تا اونموقع هست که اعمالمون تکراری نباشه و الا بازی چرت می شه و این اعمال همه تکراری بود چرا که هر روز سر هم دیگه در می آوردیم.

نشستیم و فکر کردیم اندیشه به خرج دادیم تا کاری دیگر کنیم که جدید بشه نمی دو نم کدوم بی پدر مادری اول گفت ولی تو یه لحظه همه با خنده ای وحشتناک دنبالش و گرفتیم. موش تو یه پاکت گذاشتیم روش بنزین ریختیم و آتیش زدیم .کاغذ سو خت موش تونست ازش بپره پایین و در حالیکه آتش رو تنش لحظه به لحظه بیشتر و بیشتر می شد فرار می کرد .چی می گم جایی نداشت چه فراری؟دور خودش می چرخید با کله به دیوار می خورد یا توسط یکی از ما بی پدر مادرا که مثل یه مشت وحشی بدنبالش می دویدیم که نه می رقصیدیم یه لقد به اش می خورد به یه گوشه ای پرتاب میشد تا دوباره تلاش بیهودش شروع کنه.یه چیز که هنوزم یادمه تا به حالم تو گوشم داره من و تکون می ده یه صدایی بود که از این موش بلند می شد مثل زجه نه زجه نبود فکر کنم شبیه بعضی آواز های ژاپونیاست همراه با درد و اندوه.

آخر سر نمی دونم چرا از اون جسم از شکل افتاده حالم بهم خورد هیچی ازش معلوم نبود.

ولی حالا احساس می کنم می دونم برایچی حالم بهم خورد برای این حالم بهم خورد که این تقدیر منم بود الان دارم احساس می کنم که روم بنزین ریختند و دارم می سوزم و برای زنده بودن دارم فرار می کنم چی دارم می گم؟ فرار چیه؟ دارم دور خودم می چرخم و می چرخم و بعضی مواقع هم احساس می کنم یه چیزی به بغلم می خوره که چندین متر می پرم اونورتر وبه جایی می خورم مثل یه دیوار مثل یه حد مثل نهایت این هستی.واز ته دلم نمی دونم چیه احساسش از سوزش بنزینم بدتره یه صدایی می یاد مثل آواز خوندن ژاپونیا .

خورشید بر چشم خراشیده ام و بر سینه با تبر نشان

آن لحظه که به خود یاد داده ام

که به تو بیاندیشم

تیرگی شبها و روشنایی روزها را

و پرده ای که پنجره را نمک زد

و درهایی که خود را داغ

عزیزم در کنارم

آن لحظه که تمامی من تمنایی است

تا آرامش گونه هایت را در خواب

با بوسه ای شکافی دهد بگو

ردپای کدامین مرد خوابت را خلاصه کرده است

در شهوت یک لبخند؟

در لرزش آرام سینه هایی بر آمده برای چیدن؟

و صورتت ...

آه خدایا کدامین مرد؟

سر به حقارت کوفته ام

و چشم در میله هایی از مذاب

آن لحظه که به خود یاد داده ام

جاودانیم را به شراره گیسوانت بند بر بندم

و یادگارها را

هر آنچه که به تو نیست نشان با مرگ

و همچنان که زندگیم را با درد

و غبار فراموشی را با وحشت آورترین ترسهای مکرر

عزیزم در قرنهافاصله از من

آن دم که تمنا ییست تا دره را بیازمایم

تا شاید بر خوابت نشانی یابم

بگو ردپای من است که خوابت را خلاصه کرده ؟

در شهوت یک لبخند

در لرزش آرام سینه هایی بر آمده برای چیدن؟

و صورتت.....

آه خدایا کدامین مرد؟

هی پسر نفس بکش تو رو بخدا نفس بکش اینطوری نگام نکن می ترسم نمی تونم طاقت بیارم تو رو بخدا پا شو چرا رنگت کبود شده چرا از دهنت کف می زنه بیرون پاشو بگو همه اینا شوخی پا شو دو باره به جد و آباءمن فحش بده و قیافم و مسخره کن چشات و شبیه چشای بابا قوری من در بیار و روحم پاره پاره کن پاشو هر چی تهمته به من بزن حتی برای دفاع از خودم حرفت و قطع نمی کنم وتو رو اذیت نمی کنم پا شو بگو می ری فردا و خیانت می کنی به من وهر چی رازو روز دارم از کودکی وبزرگی می گی به همه وتو شیپورمی کنی و آبروم و می بری تو فقط تو رو بخدا جون اون مادرت پا شو هر کثافتی می خوای به سر و روی من بپاش هر چی انگه تو دنیاست به من بزن من به هر چی داشتم و نداشتم قسم نمی خواستم اینطور بشه نمی خواستم من فقط دو دقیقه گلوت فشار دادم فقط دو دقیقه تو حتی دست و پا هم نزدی

وقتی که به خودم می آیم می بینم که تمامی زندگیم دروغه. اونم نه دروغ به کسی بلکه دروغ به خودم من خودم خودم و گول زدم من گذاشتم که سراسر توهم و نادانی از خویش ببالم بر نداشته های خویش و چنان وانمود کنم به خویش که آنها را دارم و از بهترین نوعش هم دارم وآن نوع نیز که فقط ازان بزرگان است

یکبار نشد که وقتی جلوی آینه می رم نقش بازی نکنم نبافم برای خود شعر و وری از دروغ از خیال از وهم که من آنم که رستم بود پهلوان نشد یکبار بر گردم به خودم بی رو در بایستی بگم بدبخت تو از آدم ضعیفم ضعیفتری نگاه کن با این همه اوهن و تلوپت هنوز هم مثل سگ از نظر دیگران می ترسی می ترسی که دیگران اون روی این نقاب سنگی و زمختت ببینند می ترسی از اینکه به خودت بگی گدای جلب نظر دیگرانی که دیگران برای تو خدایند که اگر برای جلب توجه آنها باشد حاضری که جان خویش را بدهی که من این بی پدرمادر کثافت چیزی بیش ازیه عروسک خیمه شب بازی نیستم که یه سر بندش تو دست آشنا و فامیل یه سرش تو دست دوست و بچه محل یه سرش تو دست تمام مردم شهر یه سرش تو قضاوت فلان آیندگان بی شرف یه سرش تو دست فلان گذشتگان بی ناموس یه سرشم حتما تو دست جنده های کنار خیابونو خلاصه به دست هر کسی بجز خودم بجز اراده ام.

خستم خسته دلشکسته دستبسته بدجوری دارم تو باتلاق خودم دست و پا می زنم

بدجوری هوای مردن دارم

بدجوری می خوام سرم این سراسر تعفن و گند و گو را زیر پا له کنم

خیلی دوست دارم خودم دار بزنم و یه دست نویس بذارم برای بازماندگان

((به کوری چشم همتون این کار و کردم به اراده خودم و فقط خودم))

-جدی نمی گی اگر جدی می گفتی تا به حال خودت کشته بودی

-اگه درد داری اگه سراسر نکبتی اگه اینقدر بیچاره و بدبختی ولی امیدم داری یه چیزی داری که نمی ذاره بزنی خودت و بکشی

-و بخاطر این ترس می مونی شب می خوابی و صبح پا میشی میری به همون دنیایی که توش این رج زدن پشت سر هم درد و زجر و نکبت ادامه بدی و همینطور ادامه بدی روز به روز و سال به سال

-آخه بدبخت تو یه عمر با رنج ونکبت هر صبح پاشدی اون گالت و پر غذا کردی وبعد رفتی با زجه بیرون چشم چرانیها و هرزگیهات و کردی واومدی تو خونه با غصه سوراخ خلاتون پر کردی آره؟ تو اینو می خوای بگی

-درسته

-آره

-بس کن

-(صدای خنده ای ریز و تلخ)

-خودت می کشتی مثل من مثل منی که هیچ ادعای درد بزرگ و وحشتناک نداشتم پهلوی هر بی پدر مادری هم دردم بیرون نریختم و نگفتم درست تو همین اتاقی که تو توی اون هی مثل بچه ها با تیغ ور می ری. رگم و با تیغ زدم درست سی سال پیش الان دیگه حتی کسی اسمم بخاطر نداره.

آخه حسام من نمی فهمم یعنی چه؟ قاسم می گفت که از احمد شنیده که اکبر بر گشته تو اون جمع درسته؟ آخ تو بگو درسته؟ تو جمع تو جایی که صد تا می فهمند و به صد هزارتا دیگه سر یک دقیقه می رسونند .خطاب به ناصر با داد آره بخدا با داد بگه که از محسن شنیده که اونم به طور اتفاقی به صورت خیلی مزحک باور نکرنی پی برده که حسن تو یک دعوایی با سعید چهار تا کوچه بالاتری که داداش فرامرز می شه که اون یه خرده حسابی با جمشید داره که اون رفیق فاب احسان تنها برادرت هست بگه که برادر احسان زنش می ده زنش جنده است وهر روز پهلوی یکییه که یکی از اونا پریشب خودش بوده اسم منم اوورده که منم بودم احمدو اکبرناصرم بوده محسن و سعید و حسنم بوده فرامرز و جمشید احسانم بوده

آخه این درسته ؟نه خداییش دارم می گم فکر کن یه خرده فکرکن ببین خودت خنده ات نمی گیره؟ حالا هم تو رفتی چاقو برداشتی زنت کشتی واحمد و کشتی حسن قاسم و محسن و فرامرز و احسان و جمشیدو سعید و خوب همه رو یک دفعه بگو کشتی اومدی منو بکشی که بعدم خودت بکشی بابا تو فاز پروندی بخدا تو فاز پروندی بی خیال بابا تو دیوونه ای یه کم فکر کنی خودت می فهمی خیلی احمقی بعد به من می گی چرا به تو می گم دیوونه چرا به تو می خندم

یک کم یه کم فکر کن می فهمی که احمقی بدبخت میفهمی که دیوونه ای

بگذار چنین روح سخیف را بفروشم

از آن بجز درد و غم و آه ندیدم

در هیچ زمان همره و همیار نبوده

جز ننگ براین تن در بند چه داده

آری نبود او مرا یار و همیار

بگذار فروشم به هیچ. این پست دغلکار

دردم فزون گشته ز صبرم چگویم

من داغ شده ازبراین روح پلیدم

این روح همانست که من را بگدایی

انداخت بعجز ما بین هر بی سر و پایی

بگذار فروشم نه که از بن بکنم ریشه آن را

آتش زنم تا نکند هیچ دگر ریشه بر این جا

باید بفروشم نباید کنم بار دگر صبر

هر لحظه صبرآوار کند بر تن من زجر

دیگر ندارم توان.تا که بر این راه بمانم

این راه فقط ساخته گشت که من برده بمانم

دانم که این روح بود بند اسارت

دانم که این روح دلیلیست که شوم پست

هر دم چنین روح به احساس در آمد به هر جا

ان دم چه گشت حاصل من جز ننگ سراپا

گر تیغ برآرم کنم تکه به تکه چنین روح

گر بر سراین خشم به آتش دهم این روح

حق است که تاوان ندادست به ظلمش هنوزم

آن ظلم که خواست تا به هوسهای سخیفش بسوزم

اورانگرید باز بدست تشنه تیغ است

تا باز بگیرد توان .این وحشی بد مست

تا باز مرا پست و حقیر به زنجیر کشاند

از بهر هر ناله و زجه ام به کامش بماند

همیشه این برای من مبهم بوده که من شعر می گم یا نه آیا این ورقها که سیاه م کنم شعر است اباطیل است یا نوعی نوشته مثل شطهیات یاهرچه

ولی یک موقع به خودم آمدم دیدم مسئله اساسی برای من این نیست شاید برای خیلی دیگه این باشد ولی برای من این نیست

مسئله اساسی من نوعی تشابه قریبی دارد با اظهار ارواح می نشینی و اصرار و سلام و صلوات تا یک روحی از نا کجاآباد که اصلا تو روح بودنش شک دارند سر بزنه با تو ارتباط بر قرار کنه برای تفریح

شعر برای من همین است در کل ولی با چند اختلاف اول اینکه نه سلامی وجود داره نه صلواتی تا کسی یا چیزی رو خر کنی با تو ارتباط برقرار کنه اون می یاد هر موقع که دلش بخواد می یاد اغلب سرزده میاد وبیشتر مواقع همراه با یک گونی پر ازدرد همراش که آرامش تو را با خودش می بره اگر که تو آرامشی داشته باشی

دوم اینکه این چیز یا کس نه بیرون توست نه در خارج از گذشته تو اون جزئی از توئه یا شاید تو جزئی از آن ولی با همه تجربه خویش می توانم بگویم مهمترین چیز تو زندگیت

سوم اینکه این بازی نیست برای تفریح نیست برای وقت گذرانی نیست این هست همچنان که طاعون برای یک شهر طاعون زده همچنان که زجر برای یک به زیر شکنجه همچنان که یک تهوع برای بیمار

تهوع گفتم چیزی به یادم اومد حالت تهوع خودش درد نیست خودش بیماری نیست با آنکه همراه درد همراه زجر و همراه خستگی ولی اون فقط یک نشانه است یک توجه به مسمومیت به بیماری در درون که باید درمان بشه اگر که درمانی باشه شعر برای من همینه.

از بازی فرمالیستا و محتوا گراها و اون مسخره های همیشه متعهد هم حالم بهم می خوره

این درد درون خودش قالبش پیدا می کنه آره این نوعی ایمان ما بعد الطبیعه است از تقدیر این درد. و خودت بی اراده کردن تا درد درونت قالب خودش پیدا کنه ولی این از تجربه حاصل شده حتی اگر خرافه باشه مگر خرافه از تجربه نیست

از تجربه دیدن آدمایی که وجود و رو حشان در سطح یک نئاندرتال ولی بدنبال شعر حجم و پست مدرن میرند قالب می شکنند و ساختار و آشنا زدایی می کنند تا همون حرفای بنجل زیر شکمی رو بگند و آدمایی که درد بزرگی دارند ولی بخاطر اینکه رسالتشون توانتقال این درد وجودی به مردمان عامی می دونند به اولین قالبی که میرسند حرفشون تو اون می گذارند و چه کسی شک داره که اولین قالب اینا چیست همون محملات کیهان بچه ها

دوست دارم در مورد یک چیزی صحبت کنم که اصلا به اون اعتقاد ندارم

و آنهم رسالت شاعر و نویسنده ادبی در قبال جامعه و دردهای جامعه است

شاعر باید درد خودش یا شادی خودش یا هر چرندی که تا بحال می گفته را بگه

نه اینکه توهم رسالتی بر دوش خویش احساس کنه که یک هزارم تخصصش در فبال شاعری هم در آن استعداد نداره چرا؟

اول برای اینکه دیدن درد در این جامعه پیچیده و بشدت تقسیم کار شده یک تخصص که در هر زمینه اگر سالها زجر بکشی می تونی تخصص پیدا کنی مثل اقتصاد مثل جامعه شناسی و...وگرنه چطور می توانی بفهمی که این درد باید باعث شادی و شور و التهاب تو شود بخاطر نزدیکی زایمان یااینکه باعث خشم تو شود از استثمار یا باعث سر خوردگی تو از چنین بود که امانت دادند به انسان تا اون وقت تو اون ومدیحه کنی یا مرثیه یا توهمی از هم پاشیده

دوم اینکه اگر تو به غیب هم توانستی که درد و بفهمی باز در همان دام تقسیم کار می افتی که به درمان این درد خروش کنی وفریادبرای زندانی در زندان یا سکوت و آرامش برای این بیمار در آسایشگاه یا شادی و طرب برای این افسرده ورنجور

همینطور بذار و برو تا آنجا که بفهمی باید لرزید اگر سکان تصمیمات یک ملت بیافته به دوش نویسنده ادبی یا شاعر. نمونه غرب زدگی آل احمد که داستان درد وجودی خودش کرد برای قومی کلیشه پرست تاریخ رو شنفکری ایران

ولی با اینحال من در این مورد شبیه معدود نوشته های هایدگر تا اونجا که من خواندم و فهمیدم فکر می کنم

و آن هم نیست مگر اینکه رسالت شاعر نه جامعه است نه مردم نه اصلاح. شاعر باید حرف خودش حرف درونش حرف وجودش بزنه بدون این چرندیات

همین برون ریخت وجودی باعث می شه گسترش پیدا کنه افقهای محدود وجود که افق بیشتر و بازتر امکان و احتمال رسیدن به دنیای بهتر رابیشتر می کنه

با اینکه خیلی خواستند بگند این امید و احتمال در کلا پوچ و بی معنی ولی شاعر کار خودش می کنه در مدار کائنات همچون یک نهر یک سنگ تاریخ گواه است که بر این رسالت شاعران بر حقند